[Perjanjian Antarabangsa] Pengertian Jihad dalam Islam (Bahagian 3/5)
Penulis: Iyad Hilal
(Sambungan daripada “Pengertian Jihad” Bahagian 2/5.)
Demikian juga, tidak boleh menggunakan ayat: “Perangilah orang-orang yang tidak beriman kepada Allah dan tidak pula kepada Hari Akhirat.” [TMQ al-Tawbah: 29] sebagai dalil dalam perbahasan mengenai individu yang memeluk Islam kerana ayat ini merupakan sebahagian daripada ayat-ayat jihad. Ayat-ayat hendaklah digunakan sebagai dalil dalam topik yang bersesuaian dengannya. Malangnya, apa yang berlaku ialah golongan ini telah mencampuradukkan ayat-ayat tersebut dan menggunakannya sebagai dalil dalam perbahasan jihad.
Semua itu berpunca daripada ketidakmampuan membezakan antara dua perkara. Pertama, pengharaman memaksa seseorang memeluk Islam. Kedua, metod Islam dalam menghancurkan segala halangan dan kekuatan politik.
- Peranan Orang-Orang Kafir
Antara sebab yang membawa kepada kemunculan pandangan tersebut ialah peranan orang-orang kafir itu sendiri. Telah menjadi rahsia umum bahawa Syeikh Muhammad Abduh, yang pertama kali mengemukakan pandangan ini, terkenal dengan hubungannya yang rapat dengan pihak British, khususnya dengan Lord Cromer. Muhammad Abduh bahkan memuji dasar-dasar politik British secara terbuka.
Persahabatannya dengan Cromer begitu erat sehingga Cromer sanggup menjadi orang tengah dengan Duta Besar British di Astanah (istana Khalifah di Istanbul) untuk memberi tekanan kepada Ali Pasha ketika Muhammad Abduh berhadapan dengan kesukaran.
Jika anda mahu, katakanlah bahawa Muhammad Abduh pada ketika itu merupakan salah seorang agen British. Beliau telah mengeluarkan fatwa-fatwa yang batil dan mentakwilkan al-Quran dengan takwilan yang batil.
Adapun Dr. Wahbah al-Zuhayli, beliau telah menyatakan secara terbuka bahawa beliau pernah mengunjungi seorang orientalis British bernama Andersen untuk mendapatkan pandangannya mengenai apa yang akan ditulisnya berkenaan jihad. Beliau juga menyebut bahawa orientalis tersebut telah menasihatinya supaya menyatakan bahawa jihad tidak wajib pada masa kini.
Kita tidak mengetahui sama ada Dr. Wahbah al-Zuhayli berjaya meyakinkan orientalis tersebut dengan memberikan nasihat sehingga orientalis itu tidak lagi mempunyai persepsi yang keliru, atau sebaliknya.
Jika tidak demikian, apakah maksud kenyataannya yang menyifatkan kata-kata orientalis tersebut sebagai suatu nasihat? Adakah dibenarkan mengambil pandangan daripada seorang orientalis dalam perkara yang berkaitan dengan hukum-hukum syarak yang wajib dihadkan kepada apa yang diambil dan diistinbat daripada dalil-dalil syarak semata-mata?
Adakah pandangan seorang orientalis dianggap sebagai salah satu dalil syarak menurut golongan tersebut? Hampir dapat dipastikan bahawa bagi orang-orang seperti itu, pandangan seorang orientalis mempunyai kedudukan yang lebih tinggi daripada dalil-dalil syarak.
Jika tidak demikian, apakah makna meninggalkan dan berpaling daripada dalil-dalil syarak, lalu mengikuti pandangan dan nasihat orang-orang kafir tersebut?
Nampaknya, Muhammad Abduh dalam mengemukakan pandangan yang asing ini didorong oleh saranan dan arahan daripada Cromer. Tambahan pula, pihak Britishlah yang menubuhkan gerakan Qadiani yang menyeru kepada penghapusan dan pemansuhan hukum jihad. Mereka telah menggunakan pelbagai cara untuk mencapai tujuan tersebut.
Pertama, dengan menubuhkan gerakan yang menyeru kepada penghapusan jihad. Pada kesempatan lain, mereka memberikan saranan dan arahan kepada salah seorang agen mereka untuk menyatakan bahawa jihad hanyalah peperangan yang bertujuan mempertahankan diri (defensif). Tidak terdapat perbezaan antara kedua-dua pandangan ini dari sudut natijah dan bahaya yang ditimbulkannya.
Membahaskan pandangan ini daripada pelbagai sudut merupakan suatu perbincangan yang panjang. Oleh itu, memadailah bagi kita untuk meneliti nas-nas yang berkaitan dengan jihad. Dengan berbuat demikian, kita akan mendapati bahawa nas-nas tersebut datang dalam bentuk umum dan mutlak yang merangkumi jihad untuk mempertahankan diri (defensif), menyerang (ofensif), serta jenis-jenis peperangan yang lain, seperti peperangan yang bersifat terhad, tidak terhad, peperangan kawalan dan sebagainya.
Mengkhususkan ayat-ayat jihad hanya kepada peperangan untuk mempertahankan diri apabila diserang memerlukan nas yang mengkhususkannya. Dalam hal ini, tidak terdapat satu nas pun yang mengkhususkan keumuman ayat-ayat tersebut atau yang mengikat (taqyid) kemutlakannya, sama ada daripada al-Quran mahupun al-Sunnah. Oleh itu, dalil-dalil tersebut kekal pada keumuman maknanya.
Allah SWT berfirman: “Perangilah orang-orang yang tidak beriman kepada Allah dan tidak pula kepada Hari Akhirat.” [TMQ al-Tawbah: 29]
“Dan perangilah orang-orang musyrik itu seluruhnya.” [TMQ al-Tawbah: 36]
“Wahai Nabi, berjihadlah (melawan) orang-orang kafir dan orang-orang munafik, serta bersikap keraslah terhadap mereka.” [TMQ al-Tawbah: 73]
“Sesungguhnya Allah telah membeli daripada orang-orang mukmin diri dan harta mereka dengan syurga untuk mereka. Mereka berperang di jalan Allah, lalu mereka membunuh atau terbunuh.” [TMQ al-Tawbah: 111]
Seluruh fuqaha telah menjadikan ayat-ayat lain sebagai dalil bagi kewajipan jihad yang bersifat ofensif walaupun mereka (orang-orang kafir) belum memerangi kita. Hal ini berdasarkan keumuman ayat-ayat tersebut sebagaimana yang dinyatakan oleh al-Syafi‘i. Demikianlah seluruh fuqaha telah beristidlal dengan dalil-dalil tersebut.Top of Form
Jihad bersifat umum, merangkumi jihad defensif dan ofensif, sehinggalah munculnya boneka British dan saudara sekandung Cromer dan Blunt yang menyatakan bahawa jihad hanyalah bersifat defensif semata-mata.
Sesungguhnya keumuman nas-nas al-Quran dan al-Sunnah yang membicarakan tentang jihad, serta keumuman fakta-fakta jihad yang berlaku sejak permulaan turunnya Islam dan sepanjang sejarahnya, semuanya menghalang tafsiran seperti ini daripada meresap ke dalam jiwa. Tafsiran tersebut dikemukakan oleh mereka yang tewas di bawah tekanan realiti semasa dan serangan orientalisme yang sarat dengan tipu daya.
Ada segelintir orang yang mendengar ayat-ayat al-Quran dan hadis-hadis tersebut serta mengikuti peristiwa-peristiwa sejarah tentang cara para sahabat mengemban dakwah ke luar Semenanjung Arab. Namun kemudian mereka menyangka bahawa jihad hanyalah suatu peristiwa yang bersifat kebetulan dan bergantung kepada keadaan tertentu, yang boleh wujud atau lenyap, serta hanya berfungsi sebagai usaha mempertahankan diri (defensif) dan menjaga sempadan semata-mata.
Sesungguhnya setiap umat akan berperang untuk mempertahankan diri. Malah dalam aspek ini, manusia tidak berbeza daripada haiwan. Haiwan juga tidak akan berlengah walau sesaat untuk maju mempertahankan dirinya. Ini kerana mempertahankan diri merupakan suatu perkara yang telah sebati dan sedia wujud dalam diri manusia. Ia merupakan salah satu manifestasi gharizah al-baqa’ (naluri mempertahankan diri) yang terdapat pada manusia, tanpa memerlukan dorongan daripada pelbagai ayat dan hadis yang menyeru kepada pembelaan diri.
Adapun perkara yang mendorong manusia untuk pergi menjemput kematian dalam rangka mengemban suatu pemikiran tertentu dan menyampaikannya kepada orang lain, maka manusia adakalanya enggan dan menolak untuk melakukannya.
Oleh sebab itulah, nas-nas syarak berupa ayat-ayat al-Quran dan hadis-hadis Nabi SAW datang memerintahkan manusia untuk melaksanakannya. Dengan kata lain, nas-nas tersebut mengajak manusia untuk berperang demi mengemban dan menyebarluaskan pemikiran tersebut serta menyampaikannya kepada manusia.
Bottom of Form
Sumber: Iyad Hilal, Perjanjian-Perjanjian Antarabangsa dalam Pandangan Islam.
Bersambung ke “Pengertian Jihad” Bahagian 4/5.
#PerjanjianAntarabangsa #JihaddalamIslam #DarulIslam #DarulKufur
About Post Author
